→ راهنمای بیماران

دست و مچ دست

شکستگی مچ دست: گچ یا جراحی؟

بازبینی‌کننده: دکتر اوتکو گورهان · به‌روزرسانی: ۱۱ مهر ۱۴۰۵

شکستگی مچ دست، شکستگیِ انتهای نزدیک به مچ در استخوان سمت شستِ ساعد (رادیوس) است که بیشتر با زمین خوردن روی دستی که به جلو دراز شده ایجاد می‌شود [1]. شکستگی‌هایی که جابه‌جا نشده‌اند یا می‌توان آن‌ها را جا انداخت و در جای خود نگه داشت با آتل و گچ پیگیری می‌شوند؛ در شکستگی‌های ناپایدار ممکن است جراحی با روش‌هایی مانند پلاک و پیچ لازم شود [1][3]. استخوان معمولاً ظرف ۶ تا ۸ هفته جوش می‌خورد و بهبودی کامل ممکن است تا یک سال طول بکشد [1][2].

شکستگی در کجا رخ می‌دهد؟

از دو استخوان ساعد، انتهای نزدیک به مچِ استخوان رادیوس که در سمت شست قرار دارد، شایع‌ترین محل شکستگی‌های مچ دست است [1].

شکستگی ممکن است صاف باشد و در جای خود بماند؛ گاهی قطعات استخوان جابه‌جا می‌شوند یا خط شکستگی تا سطح مفصل ادامه می‌یابد. شکل و پایداری شکستگی از عوامل اصلی تعیین‌کنندهٔ انتخاب میان گچ و جراحی است [1][3].

چه علائمی دیده می‌شود؟

علائم معمولاً بلافاصله پس از زمین خوردن آغاز می‌شود [1][2]:

  • درد ناگهانی و آشکار در مچ
  • تورم و کبودی
  • حساسیت به لمس
  • ناتوانی در حرکت دادن مچ و دست
  • کجی مچ، اگر استخوان جابه‌جا شده باشد
  • بی‌حسی یا گزگز در انگشتان

چرا رخ می‌دهد و در چه کسانی محتمل‌تر است؟

شایع‌ترین علت، تکیه دادن به دست هنگام زمین خوردن است. در جوانان این شکستگی‌ها بیشتر پس از آسیب‌های پرانرژی مانند سقوط از ارتفاع، تصادف رانندگی یا آسیب ورزشی دیده می‌شود [1].

در سالمندان، به‌ویژه کسانی که پوکی استخوان (استئوپروز) دارند، حتی رویدادی ساده مانند زمین خوردن از حالت ایستاده می‌تواند مچ را بشکند. از این رو شکستگی مچ در فرد سالمند ممکن است نشانهٔ مهمی از ضعیف بودن استخوان باشد و ارزیابی سلامت استخوان و خطر زمین خوردن توصیه می‌شود [1][3].

پیچ‌خوردگی و شکستگی را همیشه نمی‌توان از روی ظاهر از هم تشخیص داد؛ اگر درد مچ پس از زمین خوردن برطرف نمی‌شود، معاینه و عکس رادیولوژی لازم است [2].

تشخیص چگونه داده می‌شود؟

ابتدا پرسیده می‌شود آسیب چگونه رخ داده است، سپس پوست و گردش خون مچ و حس انگشتان معاینه می‌شود [3]. تشخیص با عکس رادیولوژی که از روبه‌رو و از پهلو گرفته می‌شود تأیید می‌شود [3]. اگر شکستگی به داخل مفصل کشیده شده باشد یا جراحی در برنامه باشد، ممکن است برای دیدن دقیق‌تر استخوان از سی‌تی‌اسکن استفاده شود [1].

راهنماها توصیه می‌کنند به بیماران امکان دیدن تصاویرشان و فهمیدن آسیبشان داده شود و همچنین اطلاعات شفاهی و نوشتاری دربارهٔ درمان و بهبودی در اختیارشان قرار گیرد [4].

درمان بدون جراحی

اگر شکستگی جابه‌جا نشده یا در وضعیت قابل‌قبولی باشد، آتل یا گچ ممکن است کافی باشد. در روزهای نخست اغلب از آتلی استفاده می‌شود که جا برای تورم می‌گذارد و در صورت نیاز پس از آن گچ گرفته می‌شود. این حمایت معمولاً ۴ تا ۶ هفته باقی می‌ماند [1].

اگر قطعات استخوان جابه‌جا شده باشند، در بیشتر موارد می‌توان آن‌ها را بدون برش و از بیرون جا انداخت (جااندازی بسته). این کار با مسکّن کافی انجام می‌شود و سپس مچ با گچ محافظت می‌شود [1][3][4].

جراحی چه زمانی و در چه سنی در نظر گرفته می‌شود؟

اگر گچ نتواند شکستگی را در جای خود نگه دارد، سطح مفصل به هم خورده باشد یا شکستگی در دورهٔ پیگیری دوباره جابه‌جا شود، جراحی در نظر گرفته می‌شود. قطعات با پلاک فلزی و پیچ، با سیم یا با قابی که از بیرون پوست نصب می‌شود (فیکساتور خارجی) ثابت می‌شوند [1][4].

اگر جراحی لازم باشد، زمان‌بندی اهمیت دارد: راهنماها در شکستگی‌هایی که به داخل مفصل کشیده شده‌اند جراحی را ظرف ۷۲ ساعت و در شکستگی‌های خارج مفصلی ظرف یک هفته توصیه می‌کنند [3][4].

سن بر تصمیم اثر می‌گذارد. در افراد ۶۵ ساله و بالاتر که تغییر شکل آشکاری ندارند، حتی اگر جابه‌جایی وجود داشته باشد، در بیشتر موارد پیگیری بدون جراحی کافی است [3]. در یک متاآنالیز که مطالعات بسیاری را با هم ترکیب کرده، جراحی به‌طور کلی برتری اندکی در عملکرد دست و قدرت گرفتن اشیا داشته است، اما در مطالعاتی که فقط بیماران بالای ۶۰ سال را شامل می‌شدند تفاوت عملکردی معنادار نبوده است [5]. به همین دلیل تصمیم با سنجیدن هم‌زمانِ نوع شکستگی، سن، میزان استفادهٔ فرد از دست و وضعیت کلی سلامت گرفته می‌شود.

روند بهبودی

استخوان معمولاً ظرف ۶ تا ۸ هفته جوش می‌خورد؛ در شکستگی‌های شدید این مدت ممکن است طولانی‌تر شود [2]. استفادهٔ راحت از مچ در همهٔ کارهای روزمره ممکن است حدود ۳ ماه و بهبودی کامل تا یک سال زمان ببرد [1].

پس از برداشتن آتل یا گچ، فیزیوتراپی و تمرین‌های خانگی به بازگشت حرکت و قدرت کمک می‌کند. در موارد مناسب، هر زمان که درد اجازه دهد، می‌توان حرکت زودهنگام را درون یک محافظ قابل‌برداشتن آغاز کرد [1][3].

در برخی افراد ممکن است خشکی خفیف یا دردی طولانی‌مدت باقی بماند. به‌ندرت، سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده ایجاد می‌شود که دردی طولانی و نامتناسب با آسیب به همراه دارد؛ دردی که برطرف نمی‌شود حتماً باید به پزشک گفته شود [1]. راهنماها توصیه می‌کنند اگر بهبودی آن‌گونه که انتظار می‌رود پیش نرود، امکان معاینهٔ دوبارهٔ آسان فراهم باشد و در سالمندان سلامت استخوان و خطر زمین خوردن ارزیابی شود [3].

چه زمانی نباید منتظر ماند

اگر یکی از موارد زیر وجود دارد، بدون تأخیر به اورژانس مراجعه کنید [1][2]:

  • بی‌حسی یا گزگز در انگشتان
  • تغییر شکل آشکار در مچ یا دست
  • بیرون زدن استخوان از پوست یا خونریزی شدید
  • درد شدیدی که با وجود استراحت پیوسته بیشتر می‌شود
  • درد بیش از حد هنگام صاف کردنِ آرام انگشتان، یا ضعف در شست و انگشت اشاره
  • تا رسیدن به بیمارستان: دست را با حوله یا آویز دست نگه دارید، یخِ پیچیده در پارچه را برای مدت کوتاه بگذارید، انگشتر و دستبند را فوراً درآورید و چون ممکن است جراحی لازم شود چیزی نخورید و ننوشید [2]

پرسش‌های پرتکرار

در شکستگی مچ دست گچ چه مدت می‌ماند؟
در درمان بدون جراحی، آتل و گچ معمولاً ۴ تا ۶ هفته استفاده می‌شود. مدت دقیق بر اساس نوع شکستگی و عکس‌های رادیولوژیِ پیگیری تعیین می‌شود [1].
آیا هر شکستگی مچ دست به جراحی نیاز دارد؟
خیر. شکستگی‌هایی که جابه‌جا نشده‌اند یا می‌توان آن‌ها را جا انداخت و در جای خود نگه داشت با گچ قابل درمان‌اند. در شکستگی‌های ناپایدار، شکستگی‌هایی که سطح مفصل را درگیر کرده‌اند یا آن‌هایی که درون گچ جابه‌جا می‌شوند، جراحی در نظر گرفته می‌شود [1][3].
آیا در سالمندان جراحی بهتر است؟
شواهد موجود نشان می‌دهد که در افراد بالای ۶۰ سال، جراحی در مقایسه با گچ برتری آشکاری در عملکرد دست ایجاد نمی‌کند [5]. با این حال تصمیم برای هر فرد جداگانه و بر اساس نوع شکستگی و نیازهای او گرفته می‌شود [3].
آیا پس از شکستگی مچ دست باید سلامت استخوانم را بررسی کنم؟
شکستگی مچ دست که در فرد سالمند با یک زمین خوردن ساده ایجاد شود ممکن است نشانهٔ ضعیف بودن استخوان باشد؛ از این رو ارزیابی سلامت استخوان و خطر زمین خوردن توصیه می‌شود [1][3].
چه زمانی می‌توان از مچ به‌طور کامل استفاده کرد؟
برای همهٔ کارهای روزمره حدود ۳ ماه و برای بهبودی کامل تا یک سال زمان ممکن است لازم باشد [1].

در کلینیک ما با توجه به نوع شکستگی، سن شما، شیوهٔ استفادهٔ شما از دست و سلامت عمومی‌تان، درمان را همراه با خودتان برنامه‌ریزی می‌کنیم؛ یک شکستگیِ یکسان ممکن است در دو نفر درمان متفاوتی لازم داشته باشد.

منابع

  1. Distal Radius Fractures (Broken Wrist). American Academy of Orthopaedic Surgeons (OrthoInfo). orthoinfo.org
  2. Broken arm or wrist. NHS (nhs.uk), 2023. nhs.uk
  3. BOAST – The Management of Distal Radial Fractures. British Orthopaedic Association, 2017. boa.ac.uk
  4. Fractures (non-complex): assessment and management (NG38). National Institute for Health and Care Excellence (NICE), 2016. nice.org.uk
  5. Operative vs Nonoperative Treatment of Distal Radius Fractures in Adults: A Systematic Review and Meta-analysis. JAMA Network Open (Ochen Y, et al.), 2020. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov

این نوشته برای اطلاعات عمومی است و جای معاینه و تصویربرداری را نمی‌گیرد. اگر خودتان مشکلی دارید، به پزشک مراجعه کنید. معاینه و مشاوره به زبان‌های ترکی و انگلیسی انجام می‌شود.

نوشته‌های دیگر در این زمینه